Zo niet…

Ik had je nooit zo willen kwijt spelen
want we hadden nog zoveel te beleven…
Zo veel te delen,
maar je zegt namelijk het is gedaan
dus ben jij maar gegaan.
en toen, liet ik die ene traan,
die niemand ziet
oh maar heb toch verdriet

Overlijden, verscheiden,
voor Gods stoel verschijnen.
Het maakt me geen bang
want zonder jou heeft mijn leven geen belang.

Dus dees leven,
wil ik niet eens! Ook niet heel even.
Want dit zal ik nooit overleven
zonder jou,
is de woestijn al zelfs te kou

En je denk te weten hoe het gaat
maar mijn levensdraad is stilaan vergaan
ik heb het verloren
maar dat was al van tevoren

Ik weet het ik moet minder negatief zijn
maar sorry het zit in mijn brein

Je weet nu al, ik ben niet van porselein,
maar toch dees doet me pijn,