Ben tijd en ruimte al voorbij
ben tijd en ruimte al voorbij
ik nam je hand
in je ogen zag ik muren breken
vergeten zorgen weer bewegen
in het stof van niet meer weten
je blik verwees mij naar de verte
lichaam in een afscheidsgroet
je gezicht verzachtte in zijn trekken
je mompelde het gaat je goed
ik bouw een wereld met mijn eigen wegen
slecht horizonnen stuk voor stuk
ik zal bekrompen beelden wreken
arrogantie en verwaandheid gaan voor schut
aarde zal mijn grootheid vrezen
gevangen zijn is niets voor mij
mijn boodschap zal de eeuwen lezen
ben tijd en ruimte al voorbij
wil melker
12/02/2007
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 12 februari 2007 | ||
| Thema's: | ||