Duisternis
In de spiegel staren twee
ogen haar aan doordrenkt
met verdriet en pijn...
Gevuld met machtelloosheid en pijn...
Tranene stromen maar
ze laat het begaan.
Bloed druppelt op
de badkamertegels.
Haar ogen volgen
de lijnen in haar arm.
Met een diepe rode kras.
In haar andere hand een mes.
Ze voelt zich zwak en klein.
Weer gedaan waarom
kan ze niet stoppen.
Waarom moet ze zo achterlijk zijn.
Ze probeert te verbergen wat ze voelt.
Niemand hoeft te weten
dat ze niet zo sterk is.
Zo sterk dat ze zich voordet.
Want alleen is ze zwak en
omringt door duisternis...
ogen haar aan doordrenkt
met verdriet en pijn...
Gevuld met machtelloosheid en pijn...
Tranene stromen maar
ze laat het begaan.
Bloed druppelt op
de badkamertegels.
Haar ogen volgen
de lijnen in haar arm.
Met een diepe rode kras.
In haar andere hand een mes.
Ze voelt zich zwak en klein.
Weer gedaan waarom
kan ze niet stoppen.
Waarom moet ze zo achterlijk zijn.
Ze probeert te verbergen wat ze voelt.
Niemand hoeft te weten
dat ze niet zo sterk is.
Zo sterk dat ze zich voordet.
Want alleen is ze zwak en
omringt door duisternis...
Reacties op dit gedicht
| -MoonFlower-: | Donderdag, februari 22, 2007 22:57 |
| Het is niet achterlijk. Het is angst. Angst en machteloosheid. En ik ken het gevoel, maar al te goed. Maar ergens daarachter schuilt jouw ware ik. En ik kan je wel zeggen dat automutilatie niks oplost, en dat je later spijt krijgt, maar dat weet jij net zo goed als ik... Ik wil je wel erg veel sterkte wensen. Liefs, |
|
Over dit gedicht
| Auteur: BRØKENxDØLLY | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 22 februari 2007 | ||
| Thema's: | ||