Ik had je het leven willen geven
en al het geluk daar omheen
maar hoe maak je iemand gelukkig
als het geluk voor mezelf
maar niet verscheen..

vergeten doe ik je niet
je blijft altijd voor mij bestaan.
dat kleine wondertje in mijn buik
met geen profiel en zonder naam

ik heb je nooit gekend en nooit gezien
maar wel heel intens gevoeld
toen ik ondekte dat er een ander leven
in mijn leven verscheen
echt, ik heb het nooit zo bedoeld..

een paar seconden na het ondekken van jou
greep ik naar mijn buik met beide handen
En werd ik me bewust van jou aanwezigheid
en een zee van tranen
vanaf die dag heb ik mijn handen
geen seconde meer van je af gehaalt.
ik voelde me niet meer alleen

Ook al was je in me buik en nog zo klein
mijn leven zou totaal anders ingedeeld zijn
'snachts denk ik vaak aan je
en onthoud je blijft altijd in mijn gedachte..

ik wilde al meteen voor je zorgen
en beschermde de ruimte om jou heen
niemand mocht in de buurt komen
want stel dat er wat met je gebeurde
nee echt waar niemand, ik alleen..

Ik heb een hoop tranen om je gelaten
een hoop verdriet om je gehad
ik wilde echt het allerbeste voor jou
geloof me mijn kleine lieve
Weet goed dat ik het niet kwaad bedoelde..

Mijn laatste moment met jou
lagen we op een stoel
niet zo maar een stoel
maar de stoel waarop ik bepaalde
dat ik je moest laten gaan
ik heb je nog even vast gehouden
en liet nog eenmaal een traan.

niemand heeft deze gezien
want dat was mijn hart dat huilde
en zich nog even vast hield
aan ons samen zijn.
op een klein scherm zag ik je nog even
daar zorgeloos rond zweven

wist dat we in mijn diepe slaap
nog even samen zouden zijn...
Ik hoorde stemmen in de verte
en greep naar mijn buik..

je was weg voorgoed
Ik was weer alleen
maar in mijn hart heb je een plek
en zal je altijd blijven bestaan
en neem ik je mee op mijn levenspad..

Diep in mijn hart ben je altijd dichtbij
en denk ik aan je hoe het zou zijn,
als je nu zou liggen naast mijn zij..
hopelijk begrijp je de beslissing die ik heb genomen
en zie het alsjeblieft niet alsof ik je leven heb weggenomen..

Toen hij wist van jou..
was het eerst zo van "wow"
maar al snel sloeg hij me bont en blauw
hij moest er niets meer van weten
en hij wilde het liefst jou 'uit' mij zwepen
Hoe zouden mensen reageren
als ze op een dag jou en mij zouden moeten reanimeren..

Begrijp het ook van mijn kant
deed ik het niet dan kreeg ik aan de tand
de kill die je vader zou zijn
deed mij veel pijn
Deed ik het niet dan was het niet voorbij
"in gevaar"zouden we zijn,ja wij allebei..

Nu wil hij weten
waar je bent gebleven
ik zeg hem helemaal niets
want hij zegt hij heeft geen auto kan niet komen..
nou er bestaat toch OV en de fucking fiets..
en kom ik niet dan wil hij me meteen slopen..
Nou of anders gaat ie maar lekker lopen..

dag en nacht denk ik aan jou
hoe het zou zijn als ik je nu nog bij me zou dragen
Maar ja dat zijn een van de vele vragen
die nu door mijn hoofd heen dwalen

Ik maak nu een eind aan jou gedicht
en doe stiekem even me ogen dicht
..even denkend aan jou
hoe het zou zijn als jij nou..

Ik zal niet al teveel aan je denken
maar had je echt veel willen schenken
er waren mensen die je graag op de echo hadden willen zien
maar ik zeg ze van ja jij was een dikke tien

niemand krijgt jou ooit nog te zien
dus waarom zou ik ze die echo laten zien
het zal me dan van binnen echt knagen
beter zie ik voor mijn pabo te slagen..
de rest komt eventjes later..

**In Memorie Of My Little Angel**