Vlucht
De gebreken zijn gebroken
een vlucht naar het eind
waar de muren zwarten
en jij me aanspreekt nu
een vlucht naar het eind
waar de muren zwarten
en jij me aanspreekt nu
Een poging tot verzoening
naar een redetwist
waar gaten in het hout zaten
van onze eigen kist
naar een redetwist
waar gaten in het hout zaten
van onze eigen kist
En de dood voer de kamer binnen
lachte in zijn vuist
de tekenen van bevrijding waren vager
nu men zichzelf niet zag
lachte in zijn vuist
de tekenen van bevrijding waren vager
nu men zichzelf niet zag
We gingen op in het einde
knipten touw door
de heg waar we opleunde
gaf weer wat bladeren
knipten touw door
de heg waar we opleunde
gaf weer wat bladeren
Toen het einde
een oneindige vlucht bleek
een oneindige vlucht bleek
Reacties op dit gedicht
| sunset: | Woensdag, februari 28, 2007 12:26 |
| Jouw ''levenszicht'' overgebracht in jouw heel eigen stijl. Liefs, sunset |
|
| kleinmeisje: | Woensdag, februari 28, 2007 09:20 |
| boeiend gedicht,mooi verwoord,luchtgaten in een kist.liefs | |
| Quadesh: | Woensdag, februari 28, 2007 08:47 |
| prachtig. liefs | |
| switi lobi: | Woensdag, februari 28, 2007 01:12 |
| Schitterend... Slaap lekker Wijnand. Liefsliefs, switi lobi |
|
| Renate-td-: | Woensdag, februari 28, 2007 00:51 |
| Pracht dit, erg mooi. liefs |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 28 februari 2007 | ||
| Thema's: | ||