Twee stevige armen...
Twee stevige armen om je heen,
je voelt je zo geborgen,
je bent niet meer alleen,
daar zal hij wel voor zorgen.
Je hebt vlinders in je buik,
staat niet meer met beide benen op de grond,
je kijkt alsmaar dromerig voor je uit,
en dan voel je weer die tedere zoen op je mond.
Plotseling komt het moment van realiteit,
je ziet dat je helemaal niet bij elkaar hoort,
en dat heb je te accepteren als een feit...
en weer leef je alleen voort.
Trufje
je voelt je zo geborgen,
je bent niet meer alleen,
daar zal hij wel voor zorgen.
Je hebt vlinders in je buik,
staat niet meer met beide benen op de grond,
je kijkt alsmaar dromerig voor je uit,
en dan voel je weer die tedere zoen op je mond.
Plotseling komt het moment van realiteit,
je ziet dat je helemaal niet bij elkaar hoort,
en dat heb je te accepteren als een feit...
en weer leef je alleen voort.
Trufje
Reacties op dit gedicht
| ~GodsChild~: | Vrijdag, maart 16, 2007 17:29 |
| mooi geschreven.. herkenbaar helaas ook.. sterkte!! liefs, GodsChild |
|
| red one: | Vrijdag, maart 16, 2007 14:34 |
| dat is natuurlijk minder fijn.. maar het hoeft niet altijd zo te zijn:P redje |
|
| *dark-angel*: | Vrijdag, maart 16, 2007 14:31 |
| mooi gedicht sterkte ermee (F) x. mel |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Trufje | 
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 16 maart 2007 | ||
| Thema's: | ||