Mijn sluiers van plezier
mijn sluiers van plezier
in het lopen
liet je me alleen
een handvol vergezichten
liet je me alleen
een handvol vergezichten
in lucht waaruit
de zon verdween
als ik mijn blikken richtte
de zon verdween
als ik mijn blikken richtte
stapte op omdat
je mij niet langer koos
je schaduw was een vage troost
je mij niet langer koos
je schaduw was een vage troost
ik gaf je ziel
je werd opnieuw geboren
een blauwe bloem boven het koren
je werd opnieuw geboren
een blauwe bloem boven het koren
ik lichtte op
gaf jou mijn sluiers van plezier
je boosheid vond een lege dop
gaf jou mijn sluiers van plezier
je boosheid vond een lege dop
nog ben ik hier
jij daar maar niet getekend
vergeten we elkaar in niet meer weten
jij daar maar niet getekend
vergeten we elkaar in niet meer weten
wil melker
19/03/2007
19/03/2007
Reacties op dit gedicht
| Lia van der Fluit : | Maandag, maart 19, 2007 22:02 |
| wow,, | |
| Ludy: | Maandag, maart 19, 2007 17:50 |
| Top! Liefs, Ludy |
|
| maria : | Maandag, maart 19, 2007 17:48 |
| parel van een dicht... liefs, maria |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 19 maart 2007 | ||
| Thema's: | ||