ik heb niet geleerd een ander te vertrouwen
mij alleen bezeerd door van anderen te houden
mijn kinderziel, nog klein,
kreeg harde klappen te verwerken
iets wat ik in het volwassen zijn
nog dagelijks kan merken
als ik er over wil praten
klinkt mijn stem onecht
want al die zwarte gaten hebben knopen in mijn ziel gelegd
knopen die ik er uit wil halen, al zitten enkele goed vast
die me zo nu en dan doen dwalen,
omdat er geen sleutel is die past
zo lang ik op zoek ben naar een manier me te ontknopen
grijp ik toch mijn pen
iets waarmee ik dat deel niet kan ontlopen
dat deel van mij dat niet is wat het lijkt
en ik hoop dat jij dan met me meekijkt
het zijn er niet veel aan wie ik dit zal vragen
maar dat wat ik deel wil ik ook zeker samen dragen.