Toeval
Vanuit het licht, in het lichaam dat
de zeebodem bewandelt
en de wereld verlaat
kun je het net zien
stap je uit het licht
graaf je in het verleden
en vind je het toeval
dan zie je het net niet
faam, achteraf, hier en nu
de soms vergeten littekens
stalen de lucht, in het licht
van de ondergaande zon
de zeebodem bewandelt
en de wereld verlaat
kun je het net zien
stap je uit het licht
graaf je in het verleden
en vind je het toeval
dan zie je het net niet
faam, achteraf, hier en nu
de soms vergeten littekens
stalen de lucht, in het licht
van de ondergaande zon
Reacties op dit gedicht
| Fullmoon: | Zaterdag, maart 24, 2007 23:22 |
| he, heel mooie ritmiek in de woorden spreekt tot mijn verbeelding, hoe verhullend de woorden |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Wiebren G.Th. de Munck | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 24 maart 2007 | ||
| Thema's: | ||