weten en vergeten
Wil er niks meer van weten
alles maar dan alles wil ik vergeten
laat me nu maar gewoon met rust
ik heb nu alles weg gekust
geen woorden meer geen praatjes
mijn hart zit met teveel gaatjes
wil het echt even niet meer
mijn leven doet te zeer
tranen in de duisternis
om veel dingen een gemis
moet steeds gestraft worden in mijn leven
kan nu echt niks meer geven
Reacties op dit gedicht
| jasmienschrijft: | Maandag, maart 26, 2007 19:59 |
| Sterkte, lief zijn voor jezelf;) groetjes, jasmien |
|
| anneke van dijk: | Maandag, maart 26, 2007 19:33 |
| wie straft wie? jij hebt echt geen straf verdiend!! liefs, namasté, an |
|
| hiljaa: | Maandag, maart 26, 2007 14:38 |
| tijd om nu te nemen! knufleifs--hiljaa-- |
|
| Joyce-: | Maandag, maart 26, 2007 14:11 |
| Misschien is dat vergeten nog wel het moeilijkst. Ik denk dat ik weet wat je voelt, keer op keer weer de grond worden ingeduwt. Nooit eens echt geluk kennen, of denken te kennen. Op een gegeven moment gaat het gewoon niet meer, maar misschien moet je juist op dat moment alles er eens even lekker uitgooien. Hoe jij dat doet, is jouw manier. Ik wens je heel veel sterkte en steun, liefs, Joyce |
|
| M@rcel: | Maandag, maart 26, 2007 13:30 |
| indringend voelbaar geschreven maar koppie op hoor lieverd Liefs M@rcel |
|
Over dit gedicht
| Auteur: tulpje | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 26 maart 2007 | ||
| Thema's: | ||