Wanneer het tussen de sterren staat geschreven.
Daar zo mooi van boven.
Dat we een mooie tijd gaan beleven.
Wie zijn wij dan om dat niet te geloven.

Als het daar ginds staat de lezen.
Als de sterren zo dicht bij elkaar staan.
Dat deze dan in woorden ovegaan.
Dat ze zeker in ons hart worden gelezen.

Wie houdt er ons dan tegen?
Wat kan hier dan nog tegen opwegen?
Wees dus niet zo verlegen.
Want hier scheiden zeker niet onze wegen.

Aan ons om dan te kiezen.
Of je deze woorden in je hart wil verliezen.
Of je wil aan overgeven.
Om dan terug iets te hebben dat heet "leven"!

Maar wacht niet te lang.
Want die sterren blijven daar boven voor eeuwig staan.
Maar ik weet niet of ik hier zolang blijf bestaan.
En dat maakt me een klein beetje bang.