Soms maak je iets in je leven mee waar naar je echt niet meet weet hoe je verder moet. Je weet niet meer wat je wilt, je weet niet meer waar je voor staat, je weet niet meer waar je in geloofd. Je bent leeg.
Als je zoiets mee maakt verander je drastisch. Je bent zwak en breekbaar, je staat op het punt om in te storten.
Je bent verdoofd. Je leeft niet echt. Je bent in een trance. Alles gaat in een waas voor bij. Niemand ziet het, niemand merkt het. Niemand helpt je, niemand kan je helpen. Niemand begrijpt je.. Je staat er alleen voor.
Alleen. Zonder vrienden die naar je luisteren, zonder ouders die je begrijpen, zonder mensen die door hebben dat je niet gelukkig bent. Als ze vragen hoe het met je gaat zeg je met een lach “goed” maar diep vanbinnen ben je dood.
Ik wil iemand die me begrijpt, die me door het leven heen sleept, iemand waarvoor ik mijn tranen niet hoef te verbergen, waar ik mezelf kan zijn. Zodat ik weer ergens in kan geloven. Zodat ik weer in mijzelf kan geloven.