pijnen
geen mens kent me echt,weet
wat ik heb moeten doorstaan,
in mijn al korte levensbaan.
fysische en lichamelijke pijn,
ik heb al overal mogen zijn.
het is gewoon zo,wanneer de
mens word gebroken,hij er
terug komt uitgekropen.
gebukt onder leed en pijn,
en toch krijgen ze de mens
niet klein.
ik ken geen mens die zegt
ik heb niets,er is altijd
wel iets.
en het doet pijn aan mijn hart,
mag het ook hemelsblauw
zijn in plaats van zwart?
wat ik heb moeten doorstaan,
in mijn al korte levensbaan.
fysische en lichamelijke pijn,
ik heb al overal mogen zijn.
het is gewoon zo,wanneer de
mens word gebroken,hij er
terug komt uitgekropen.
gebukt onder leed en pijn,
en toch krijgen ze de mens
niet klein.
ik ken geen mens die zegt
ik heb niets,er is altijd
wel iets.
en het doet pijn aan mijn hart,
mag het ook hemelsblauw
zijn in plaats van zwart?
Reacties op dit gedicht
| Hans Winter: | Donderdag, februari 07, 2002 00:12 |
| ik ken geen mens die zegt ik heb niets... misschien kan dat wel niet met jou in de buurt. Daar zou ik graag in geloven. Een lief groetje, Hans |
|
| Ton Rijkers: | Woensdag, februari 06, 2002 21:17 |
| Hallo Dominique, Er is heel veel verdriet en ellende in de wereld. Je kunt als mens slechts een klein deel helpen verzachten en helpen dragen. Als je doet wat je kunt, doe je al veel meer dan de meeste anderen. Laat je dat tot troost zijn. Groetjes, Ton |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Dominique | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 06 februari 2002 | ||
| Thema's: | ||