Opgesloten in een lege kamer,
met de deur nog open
Vastgeketend aan de muur,
zonder grote sloten,
vastgebonden in een hoekje,
zonder een enkel stuk touw
En toch zit ik gevangen

Gevangen in een wereld
Waar gevoel de woorden spreekt,
die het verstand had moeten spreken,
Waar tranen vloeien van verdriet,
van de lach die had moeten winnen

Een muur van denkbare stenen
Torend tot hoog boven haar uit
Vormt zich een cirkel om haar heen
Voorzien van ontzichtbare sloten

Maakt dat ze ontzichbaar word
Evenal al haar tranen
waarin zij haast verdrinken zal
Zonder dat iemand het maar ziet..