Annemieke
Bronzen tranen opeen gestapeld
langs snelwegen
die t verkeer leiden naar ieders besteming
,
een ent hangt benee een viaduct
terwijl de snelle wielen haar toch ontzien
vol mededogen groeit het leven
in het hart van één geheel
Reacties op dit gedicht
| _Ria_: | Donderdag, mei 03, 2007 12:31 |
| Prachtig geschreven! Liefs |
|
| Rien de Heer: | Vrijdag, april 27, 2007 22:29 |
| DE Annemieke??? Wauwww...... Groetjes, Rien. |
|
| Will Hanssen: | Vrijdag, april 27, 2007 20:03 |
| Telkens weer schrijf jij van die schitterende gedichten Elze zoals deze in weinig woorden veel gezegd. Liefs, Will |
|
| switi lobi: | Vrijdag, april 27, 2007 19:58 |
| Lieve Elze, wat ben je toch een geweldig mens. En jouw veelzeggende gedicht is prachtig! Fijn weekend aan jou en Lia gewenst! Dikke kus, switi lobi |
|
Over dit gedicht
| Auteur: elze | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 27 april 2007 | ||
| Thema's: | ||