De reis
Ze staat bij zichzelf
turft de stenen op het plein
waar klinkers ophogen
en stilte wederkeert
turft de stenen op het plein
waar klinkers ophogen
en stilte wederkeert
Zwoel is haar stem
die de nacht verkort
het slapen maakt
tot een reisje naar het begin
die de nacht verkort
het slapen maakt
tot een reisje naar het begin
Van het perron waar ze opstapt
en ze me verlaat met een lach
haar afscheid aankondigt
met een enkele zwaai
en ze me verlaat met een lach
haar afscheid aankondigt
met een enkele zwaai
De nacht rook lekker
waar ze met mij in was
en ze lachend verkondigde
dat de reis niet het einde was
waar ze met mij in was
en ze lachend verkondigde
dat de reis niet het einde was
Reacties op dit gedicht
| lexx: | Dinsdag, mei 01, 2007 21:52 |
| :) Mooi | |
| Mathilde: | Dinsdag, mei 01, 2007 21:16 |
geweldig! ik hou van jouw poëzie! |
|
| black_beauty: | Dinsdag, mei 01, 2007 02:21 |
| een juweeltje! | |
| switi lobi: | Dinsdag, mei 01, 2007 00:26 |
| Prachtig... Liefsliefs, switi lobi |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 01 mei 2007 | ||
| Thema's: | ||