Ze staarde een weg in het donker..
Terwijl een traan een weg baande
over haar bleke wangen..
Terwijl ze bibberde en trilde..
Van ingehouden verdriet..
Terwijl ze zich brandde aan de pijn
diep vanbinnen..
Haar tranen doven het vuur even..
Haar zusje is dood.. Echt weg..
Ze komt nooit meer terug.. Nooit meer..
Terwijl ze daar staat..
Beginnen haar knieën te knikken..
En haar schouders te schokken..
Stromen de tranen op het koude graf..
Zakt ze neer..
Gebogen schouders..
Gebroken in het diepst van haar ziel..
Haar kleine meid..
Het lijkt wel alsof ze dichtbij is..
Terwijl ze zo ver weg is..
Ze mist haar zo..
Geen woorden kunnen die pijn omschrijven..
Erger is de pijn die haar hart nu voelt..
Ze vind een troost bij haar kleine meid..
Een heersend gevoel van eenzaamheid
Een gevoel van onrechtvaardigheid..
Waarom, haar kleine meid..
Het lijkt wel alsof ze niet blij mag zijn..
Ze verteld tegen haar zus verhalen..
Die niemand anders hoort..
Over iemand die in haar hart woont..
Iemand die haar hart is..
En waarom ze nu zelf bijna doodgaat..
Ze fluistert wat ze deed..
Ze huilt.. Ze had het niet mogen doen..
Ze houd teveel van hem..
Ze was bang je los te laten..
Bang het verleden te laten rusten.
Omdat dat gemakkelijker was..
Dan de toekomst..
Een verscheurende toekomst..