engte
sommige mensen die je niet hebt gekend
gans je leven vermeden
herken je altijd weder
alsof ze de maat van je leven nemen
je sturen in een engte
van ernst
je weet dat je zwarte bloemen
moet eten
en wandelen door een tuin
van hoge schaduwen
zonder beelden
je hebt ze altijd vermeden
niet uit lafheid
maar uit zelfbehoud
je weet dat dagen
als jaren kunnen wegen
één blik
je lach voorgoed
kan verstenen
je weet ook
dat je het dierbaarste
heb gemist
de dood
in je leven
iemand die je nastond
en je het einde
kon geven
Reacties op dit gedicht
| Mandje: | Woensdag, mei 16, 2007 20:03 |
| dit vind ik echt zó mooi.... mijn complimenten! liefs, Marianne |
|
| Ludy: | Woensdag, mei 16, 2007 18:55 |
| Dit borrelde op: niet de aanblik van de dood geschuwd gezien die rust na ''t strijden blijken angsten te verdwijnen lokt niet meer de luwte Liefs |
|
| Ludy: | Woensdag, mei 16, 2007 18:53 |
| Serieus, deze engte zet aan het denken. Liefs, Ludy |
|
| Windwhisper: | Woensdag, mei 16, 2007 16:23 |
| zo dat raakt dieper dan diep kuzzz dan maar |
|
| Nino de Pino: | Woensdag, mei 16, 2007 16:01 |
| wauw, sterke engte! | |
Over dit gedicht
| Auteur: conan | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 16 mei 2007 | ||
| Thema's: | ||