Vuur
Een allesverterend vuur
zoekt zijn weg naar buiten,
woede van de puurste soort.
Het ijzeren masker, de
zelfbeheersing schudt en
zucht, staat op bezwijken.
Ik staar naar mijn handen,
tot vuisten gebald, krachtig
en o zo machteloos.
De gedachten aan jou
gooien haat als olie
op het vuur van mijn furie.
En mijn wereld trilt op zijn grondvesten,
als ik toegeef aan de verleiding
van de zoete woede.
zoekt zijn weg naar buiten,
woede van de puurste soort.
Het ijzeren masker, de
zelfbeheersing schudt en
zucht, staat op bezwijken.
Ik staar naar mijn handen,
tot vuisten gebald, krachtig
en o zo machteloos.
De gedachten aan jou
gooien haat als olie
op het vuur van mijn furie.
En mijn wereld trilt op zijn grondvesten,
als ik toegeef aan de verleiding
van de zoete woede.
Reacties op dit gedicht
| Butterfly_*: | Zaterdag, mei 19, 2007 13:27 |
| En het is al zo warm.. Ik zal je wat water geven:) met zout en water zal het wel beter gaan eh?:) He, blijf niet kwaad eh..is ongezond:p xxx! |
|
| **irmani**: | Donderdag, mei 17, 2007 21:22 |
| Kijk uit dat je niet ontploft van al dat zoet. :|. Je kreeg een beetje zout van me.. :). xx! |
|
| Nino de Pino: | Donderdag, mei 17, 2007 19:04 |
| knetter, ik kan het horen. haat en woede smaken bitter. groetjes. |
|
| sensi: | Donderdag, mei 17, 2007 16:11 |
| Wat een woede,.. haast niet te temperen. Duidelijk vurig verwoord! Lieve groet |
|
| Paiin_*: | Donderdag, mei 17, 2007 15:43 |
| Mooi, het laat me schrikken. maargoed, het valt altijd op te lossen, door 1 van de brandstoffen weg te halen, in dit geval, de woede/haat. |
|
