eenzaamheid
Heel alleen in de regen.
Heel alleen thuis.
Ik kan er niet tegen.
Op de radio slechts geruis.
De eenzaamheid knaagt aan m'n hart.
Hij liet me zomaar staan.
Nu ben ik heel alleen in de nacht.
Zijn sterke armen zal ik nooit meer voelen.
Nooit meer door z'n zwarte haren woelen.
Mijn ziel vindt nooit meer rust.
Ik wil dat hij me weer kust.
Reacties op dit gedicht
| Mieke: | Woensdag, december 19, 2001 17:08 |
| Gebroken hartje, op dit moment voel ik hetzelfde het is juist gedaan me menne vriend dus ik weet wat je bedoelt ik wens u nog veel sterkte en mag je ooit terug een kusje krijgen van die speciale persoon. | |
| L: | Dinsdag, september 26, 2000 21:29 |
| Beide gedichten gelezen. Vind ze beide mooi. Wens je verder veel sterkte toe. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: gebroken hartje | 
|
|
| Gecontroleerd door: schaapje | ||
| Gepubliceerd op: 01 januari 1970 | ||
| Thema's: | ||