''Praten tegen niets''

Ik zie mezelf opgesloten
De deur afgebroken
In elkaar Verscholen
Ik zal niet meer terecht komen
Ik weet dat ik me altijd zo ga voelen
Niets probeer mij af te koelen

Ik praat tege niets
En niets praat tege mij
Als ik contact maak met iemand
Sta ik weer tegenover niets

Alle gesprekken zijn gelopen
Geen een blij gezicht echt
Altijd is het verkeerd
Nooit is aan de overkant ongedeerd
Ik voel dat ik zwak ben
Pijn leid door die mensen

Mag ik wel tegen die niets praten?
Moet ik altijd zo worden gehaten??
Ik haat mezelf trouwens ook
Ik wouw dat er iemand hier heen kwam en en mij dood stook
Iedereen die haat mij toch
Dus ze gaan er niet om treure dan nog?
Ik wil nu eindelijk is in vrede dood gaan
In de hel naast de duivel gaan staan