De tol is mijn einde
de tol is mijn einde
je fluistert
je angst om
me nooit meer te zien
kom in mijn armen
je doorschijnt
al mijn woorden
ik ben bang
voor je handen
om beelden van glas
te breken uit liefde
onze dood
te sterven in rood
bang niets
over te houden
angst voor de scherven
stilte te erven
je vervalt
tot punten en strepen
historie gewist
je ziel is vergeven
waarheid heeft haast
ik durf niets te vragen
want alles lijkt schijn
is echt te verdragen
ik denk mijn spiralen
in zwart zonder grijs
de tol is mijn einde
jij bent mijn prijs
mijn eeuwige vraag
waarom ben ik hier
waarom uitgerekend vandaag
geef me in godsnaam je lente
wil melker
28/05/2007
Reacties op dit gedicht
| [zwarte engel]: | Dinsdag, december 07, 2010 11:46 |
| zo! (dat is wat er in me opkomt.. dat en alleen dat) wat enorm.. beklemmend, beangstigend, eenzaam! | |
| Haico: | Maandag, mei 28, 2007 13:42 |
| Prachtig verwoorde angst, gevoelsvol geschreven. Een beangstigend beeld van het moment dat er plotseling geen weg terug blijkt te zijn... | |
| L.Bert: | Maandag, mei 28, 2007 09:53 |
| Dichterlijke uitingen! | |
| MayadeBij*: | Maandag, mei 28, 2007 09:43 |
| :) het is hier nogal herfstig.. overal bladeren en vogels.. ik word er niet goed van! hmmhaha. kus. | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 28 mei 2007 | ||
| Thema's: | ||