Soms vraag ik me af wat ik hier nog doe,
je kan het misschien omschrijven als levensmoe.
Of ik er nu ben of niet,
wat maakt het ook uit, niets weerhoudt mij van mijn besluit.
Niemand heeft me echt nodig,
ik lijk wel overbodig.
De tijd vliegt, momenten vervagen,
in mijn hoofd niets anders dan onbeantwoorde vragen.
Ik wil hier weg, ik ben te zwak om nog te vechten,
en daarom laat ik het lot mijn leven beslechten.
Ik sta op de rand van een hoge top,
en als je me ziet vallen, raap me dan alsjeblieft niet op.
Zoals de zee het zand wegspoelt,
zo is het hoe het aanvoelt.