verloren,

ik zie de zon
wanneer ik naar
de hemel kijk
ze lacht me toe
haar warme stralen
strelen mijn wang
donkere wolken
komen dichterbij,
haar
stralen doven
de wind neemt
haar lach met
zich mee...

ik kijk naar
de hemel,
geen zon,
geen stralen,
zelfs geen lach
dit is het einde
van die prachtige dag...

de wolken beginnen
te huilen,
hun tranen
verdrinken alles
behalve het verdriet
de wind begint te treuren
klagelijk zingt zij haar lied,
rouwende klanken weerklinken,
over bergen
tot bij mij
het klaagzang woelt
door mijn haren,
verstikt me door
een imense golf van verdriet.
snikkend val ik op de grond
tranen lopen vloeiend
naar beneden.
ik ben weerloos
ik ben geveld door het verdriet
het kwelt me,
scheurt mij in stuken
maakt me ongelofelijk bang
ontwortelde bomen
vallen langs me neer,
maar ik zie of merk het niet
het verdriet heeft me
in haar greep,
ik ben weerloos...
mijn voeten dragen me weg,
laten me vallen...
ik sluit mijn ogen
alles wordt zwart
ik voel hoe m'n laatste
traan haar weg
naar beneden zoekt...