En voorbij aan mij
en voorbij aan mij
je pakte meer dan
dat we samen deelden
stapte verder en
voorbij aan mij
jij was mijn oog en hand
ik bleef het lijf en voeten
zo vervlochten we de wegen
maar jij loopt uit de pas
ik bleef het lijf en voeten
zo vervlochten we de wegen
maar jij loopt uit de pas
ik liet je gaan jouw afscheid
was voor mij beginnen
getekend kon ik winnen
van wat verleden schreef
was voor mij beginnen
getekend kon ik winnen
van wat verleden schreef
groei omdat ik
eindelijk kan ontbotten
uit de koestering door pijn
in bloei wil ik mezelf weer zijn
eindelijk kan ontbotten
uit de koestering door pijn
in bloei wil ik mezelf weer zijn
wil melker
30/06/2007
Reacties op dit gedicht
| Melski: | Zaterdag, juni 30, 2007 21:47 |
| Heel mooi. gr. Melski |
|
| Nizar Qabbani: | Zaterdag, juni 30, 2007 19:23 |
| Prachtig.. | |
| wraakengel: | Zaterdag, juni 30, 2007 16:56 |
| Zoals weleer, opnieuw genoten Wil... heel mooi, groeten esteban |
|
| roosjerood: | Zaterdag, juni 30, 2007 16:33 |
| prachtig verwoord | |
| Tweety-ysje: | Zaterdag, juni 30, 2007 16:22 |
| prachtig verwoord en ja soms is het beter da de wegen scheiden, wat niet wil zeggen dat ze niet meer kruisen | |
| mobar: | Zaterdag, juni 30, 2007 16:13 |
| Mooi!! | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 30 juni 2007 | ||
| Thema's: | ||