Hoe..
In een boot van woede voer
ik over de stroom van jouw
oneindige onwetendheid.
Ik kapte de trossen, lichtte
mijn anker, kuste de zelfbeheersing
vaarwel en liet me meevoeren.
De woest kolkende rivier, rood van
ons denkbeeldig bloed, spoedt zich
op weg naar een onzichtbaar doel,
Mijn harnas van kalmte is gebroken
en dof, daar op die plaats in het duister
waar de schaamte mijn enige metgezel is.
Anne hoe doe je dat toch?
ik over de stroom van jouw
oneindige onwetendheid.
Ik kapte de trossen, lichtte
mijn anker, kuste de zelfbeheersing
vaarwel en liet me meevoeren.
De woest kolkende rivier, rood van
ons denkbeeldig bloed, spoedt zich
op weg naar een onzichtbaar doel,
Mijn harnas van kalmte is gebroken
en dof, daar op die plaats in het duister
waar de schaamte mijn enige metgezel is.
Anne hoe doe je dat toch?
Reacties op dit gedicht
| sensi: | Dinsdag, juli 10, 2007 21:09 |
| Zelfbeheersing naar de vaantjes? Wel een heel goed schrijven! Lieve groet |
|
| Butterfly_*: | Dinsdag, juli 10, 2007 20:23 |
| *slik* wat is er gebeurd? mooi gedicht, maar heel rakend.. Sterkte & liefs xxx |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Pistolero | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 10 juli 2007 | ||
| Thema's: | ||