WE KIJKEN NAAR HETZELFDE MAAR,
we kijken naar hetzelfde maar,
ik zie de sterren
anders als we
kijken naar de maan
met haar schijn is
twinkelen snel gedaan
het lichte geel
is jou teveel
je neigt naar wit
de vlekken zijn
voor jou gezicht
je ziet het donker
in de nacht
terwijl ik op
het duister wacht
dat ons omringen zal
de morgenstond
verschijnt aan jou
als eerste licht
een rode horizon als
vaag gevoel van plicht
de dag ontwaakt
voor mij in opengaan
verloren is de strijd
van nevels uit de nacht
met zonnestralen van de dag
wil melker
17/02/2002
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 17 februari 2002 | ||
| Thema's: | ||