Ze wil het niet aanvaarden..
Ze wil de pijn niet meer voelen..
Geen tranen meer te hoeven tonen..
maar ze kan ze niet meer bedwingen..
het lijkt een overvolle emmer..
alles komt er ineens uit..
Ze wil niet praten..
Terwijl ze weet dat dat het beste is..
Ze wil niet huilen..
Maar het verzacht de pijn voor even..
Ze wil niet ongelukkig zijn..
Maar ze kan het niet bedwingen..
Waarom dan toch.. Vraagt ze zich af..
waarom huilt ze dan toch steeds?
Tranen,, niet meer in bedwang..
Een huilend meisje in de spiegel..
Gebroken.. door het eenzame lijden..
Waarom ben ik er niet mee gestopt?
en ben ik blijven leven?