(Mijn gevoelens in een burn-out...)

Gefaald.

Verscheurd door angst, pijn en verdriet.
Zo ken ik mijzelf niet
Voor anderen rechtop, het hoofd geheven,
Maar diep van binnen gebroken en vol beven
Lachend en roepend: "alles komt wel goed"
Maar innerlijk zit ik zonder moed.
Ik heb gefaald, en ben niet goed genoeg,
ondanks mijn vechten, ondanks mijn gezwoeg.
Hoe kan ik ooit zijn, wat van mij word verwacht?
Ik heb mijzelf niet eens in mijn macht.
Ik geef het een naam, maar het maakt geen verschil
Ik ben niet wie ik wezen wil.
Gefaald als moeder, als vrouw, als mens.
Gefaald in wat doe doe, wat ik denk, wat ik ben.
Niet in staat mijn hoofd op orde te krijgen
Niet in staat mijn gedachtes te laten zwijgen.
Iemand als mij, heeft die recht op geluk?
Of maak ik toch alles weer stuk?
Ben ik in staat anderen gelukkig te maken,
of kan ik alleen maar pijn veroorzaken?

Gedachten dwarrelen als blaadjes op de grond.
Word ik...? Of was ik nooit echt gezond?