als het doorzicht kwijnt
spanen hangen langs de boot
een stroom drijft me voort
ik weet niet naar waar
van het vreemde hier
in het uiteinde van
een afgehakte loot
naar het onbekende daar
ik heb weet van de verlamde passie
de opgesloten sier
alsof een eeuwigdurend zielenstaar
mij voortduwt in het zand van de woestijn,
wellicht een onvermijdelijk levensgebaar
de zon weerkaatst op schaduwen
van gedoofde vuren in een geblakerd bos
momenten met gelijmde kluwen
geen draad te pakken, geen uiteinde los
Reacties op dit gedicht
| elze: | Zondag, augustus 12, 2007 19:29 |
| als zuiver kristal blinkt dit gedicht ... laifs elze |
|
| kerima ellouise: | Zondag, augustus 12, 2007 17:48 |
| het verlamd voelen zuigt schaduwen, ondoordringbaar voor zon, wanneer onbekende deuren sluiten in woestijngeweld... erg mooi Julius liefs kerima ellouise |
|
| Laurens Windig: | Zondag, augustus 12, 2007 17:19 |
| Op en top poetisch en jij weet wat ik bedoel:o)) Groet, Laurens |
|
| Hilly N: | Zondag, augustus 12, 2007 14:57 |
| Mooi, heel mooi geschreven. En weer graag gelezen. Lieve groet, Hilly |
|
| Klaes: | Zondag, augustus 12, 2007 13:15 |
| top man! groets/klaes |
|
Over dit gedicht
| Auteur: julius dreyfsandt z.s. | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 12 augustus 2007 | ||
| Thema's: | ||