wanneer een normale jeugd je wordt ontnomen
doet dat zo verschrikkelijk pijn
wetend dat je ouders er niet voor je zullen zijn
wanneer je dan iemand ontmoet,met wie je door het leven gaat en beseft dat er ook nog liefde en houden van bestaat
je hele leven wil je zorgen voor je gezin
je voelt je geborgen
het leven heeft weer zin en als dan een ernstige ziekte je leven gaat beheersen,waarvan je niet wint,
en afscheid moet nemen van vrouw en kind,en alle mensen die
je dierbaar waren doet dat heel veel pijn
hopend dat in het hiernamaals het leven een beetje aangenaam mag zijn