Vocatie
Nog altijd reik ik
als de bladeren vallen
hopend om te vangen
wat eeuwig ontastbaar is
Want eenmaal gespreid
zullen de vleugels vliegen
zorgeloos de materie verlatend
zonder enige weg terug
Enkel de regen toont het spoor
van de bittere tranen
die je vervuld van liefde
met zoetheid hebt nagelaten
als de bladeren vallen
hopend om te vangen
wat eeuwig ontastbaar is
Want eenmaal gespreid
zullen de vleugels vliegen
zorgeloos de materie verlatend
zonder enige weg terug
Enkel de regen toont het spoor
van de bittere tranen
die je vervuld van liefde
met zoetheid hebt nagelaten
Reacties op dit gedicht
| no-more-less: | Vrijdag, september 14, 2007 12:40 |
| zo heeft iedereen z''n jaargetijde dat nooit meer hetzelfde zal zijn als voorheen, heel veel sterkte sweets, no-more-less |
|
| lexx: | Vrijdag, september 14, 2007 12:01 |
| :) | |
