Zonnestralen die sprankelen...
Zonnestralen die sprankelen...
Zonnestralen sprankelen.
Dwarrelend over me heen.
Ze laten me weten.
Je bent hier niet alleen.
Hier zijn mensen die om je geven.
En met je mee doen leven.
Je doen troosten in moeilijke tijden.
Om je hart te kunnen verblijden.
Al ben je nog zo droevig en alleen.
Voel de warme zonnestralen.
Die schijnen om je heen.
Dat houdt ons in droefenis op de been.
Zonnestralen sprankelen.
Dwarrelend over me heen.
Ze laten me weten.
Je bent hier niet alleen.
Hier zijn mensen die om je geven.
En met je mee doen leven.
Je doen troosten in moeilijke tijden.
Om je hart te kunnen verblijden.
Al ben je nog zo droevig en alleen.
Voel de warme zonnestralen.
Die schijnen om je heen.
Dat houdt ons in droefenis op de been.
Reacties op dit gedicht
| Artifex: | Donderdag, september 20, 2007 19:34 |
| Mooi vol hoop en moed. Liefs, Artifex. |
|
| Free@Bird: | Donderdag, september 20, 2007 14:45 |
| Mooi, zo hoopgevend! liefs, kerima |
|
| switi lobi: | Donderdag, september 20, 2007 12:44 |
| Zo is het meis, die zonnestralen zijn heerlijk warm! Liefsliefs, switi lobi |
|
| roosjerood: | Donderdag, september 20, 2007 12:28 |
| heel mooi en heel veel sterkte | |
| tweety-ysje: | Donderdag, september 20, 2007 11:15 |
| mooi meid mooi sterkte | |
Over dit gedicht
| Auteur: moongirl1982 | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 20 september 2007 | ||
| Thema's: | ||