Moeder
Moeder,
een lief mensje
ja, dat was jij.
Een schat van een moeder
die het verdriet om vader
nooit heeft verwerkt.
Nu zijn jullie weer samen.
We zullen je nooit meer
aan tafel zien zitten,
nooit meer je stem horen,
nooit meer je lach zien.
Alles is weggevallen.
Waarom toch?
Waarom?
Reacties op dit gedicht
| maddox: | Donderdag, november 15, 2007 02:24 |
| vreselijk... en herkenbaar sterkte veel Liefs Patricia |
|
| Free@Bird: | Zaterdag, september 29, 2007 22:50 |
| droef en herkenbaar voor mij. Sterkte, liefs, kerima |
|
| flores: | Zaterdag, september 29, 2007 22:48 |
| Nee, je krijgt haar niet meer terug. Maar herinneringen blijven, en zo te lezen zijn deze zeer waardevol. Met mijn liefs |
|
| tweety-ysje: | Zaterdag, september 29, 2007 21:03 |
| mooi en droevig te gelijker tijd hé sterkte en onhoud en mooi gedachten xx |
|
Over dit gedicht
| Auteur: _Lieverdje_ |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 29 september 2007 | ||
| Thema's: | ||