Even leunen tegen een pothuis
Even leunen tegen een pothuis
Je…
wandelt…
wandelt…
stapt gaten
in je schoenen
voeten bewegen
je vermoeide lichaam voort
even leunen tegen een pothuis
en…
je loopt verder
in de diepere nacht
pijnen blijven
niets wacht
alleen
het eerste licht lacht.
=========
Je…
wandelt…
wandelt…
stapt gaten
in je schoenen
voeten bewegen
je vermoeide lichaam voort
even leunen tegen een pothuis
en…
je loopt verder
in de diepere nacht
pijnen blijven
niets wacht
alleen
het eerste licht lacht.
=========
Reacties op dit gedicht
| honingbijtje: | Zaterdag, oktober 06, 2007 09:23 |
| Alsof je even verder wilde dan het pothuis (oude toegang tot de keuken?)maar niet durfde of mocht. Dat is echt eenzaam ja. Bijzonder mooi geschreven. liefs honingbijtje |
|
| Windwhisper: | Zaterdag, oktober 06, 2007 08:33 |
| Wat is een pothuis, als ik vragen mag? Wellicht snap ik je mooie gedicht dan beter Liefs Cobie Goede morgen Kuzzz |
|
Over dit gedicht
| Auteur: liboke | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 06 oktober 2007 | ||
| Thema's: | ||