Wachten op de vloed
Ingesloten
alsof ik weer op dat strand zat
en lachte
om de schoonheid
en om zij die het niet zagen
weende
en toch alleen was
En de adem stokt
en de wimpers beven
en de stem zwijgt niets in nietsheid
en alles gaat onder
de horizon
kopje
onder
Troost bestaat niet voor de eenzamen
Wij staan en houden de wacht
met geheven hoofden
tot de vloed komt.
*
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: justme | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 29 oktober 2007 | ||
| Thema's: | ||