* Ik ...
Bladeren ritselen over de stoep
vlak voor mijn voeten
waar regendruppels overheen stromen
Tik, tik.. Tik, tik..
Daar komt de maan
achter de wolken vandaan.
Fel, moedig verlicht hij de stoep
Alsof ik in een spotlight sta..
Ik doe mijn ogen dicht,
richt mijn gezicht naar boven.
Laat het even gaan....
De kou komt op spelen, toch voelt het hier vertrouwd.
De regen vertaalt mij,
De kou geeft mij mijn warmte terug
Het donker geeft mij rust ...
Dag stoepje, dag blaadjes!
Ik..
Ik ben weer even ik..
Reacties op dit gedicht
| Niemandje: | Zaterdag, november 17, 2007 14:06 |
| Zal een toelichting geven :) De regen vertaalt ; Zou willen huilen maar dat doet de natuur al voor me. De rest van dit gedichtje; Dit moment (wat ik hier PROBEER te beschrijven) maakte mij zo gelukkig omdat ik mezelf toeliet om even ongelukkig te zijn.. Dank je voor de reacties! *Xxx. Niemandje |
|
| conan: | Zaterdag, november 17, 2007 13:53 |
| de regen vertaalt mij , moet ik ff nadenken...maakt mij tot iets anders ? voor de rest graag gelezen , speelse mystiek liefs conan*** |
|
| Laurens Windig: | Zaterdag, november 17, 2007 13:46 |
| Juist, anderen liefhebben gelijk jezelf! | |
Over dit gedicht
| Auteur: Niemandje | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 17 november 2007 | ||
| Thema's: | ||