Ontdooid met een kus
Ik zie ons
de bitterkoude wind
weerstaan
staande daar
op een paar planken hout
Je neemt
in die van jou
mijn hand
Ogen blikken
Ik volg je glijden
volledig vertrouwd
in tedere slagen
Eenmaal beneden
ontdooit de kou
met een innige kus
Rudolf (c) 01-02-2007
Reacties op dit gedicht
| kerima ellouise: | Maandag, december 17, 2007 16:27 |
| handen waaien koude weg, de wind warmend in harten en handen... tederlief dit ! liefs kerima ellouise |
|
| dichterbij: | Maandag, december 17, 2007 10:55 |
| mooi en warm geschreven lieve groet |
|
| Sheena: | Maandag, december 17, 2007 10:10 |
| mooitje. | |
| Rudolf: | Maandag, december 17, 2007 00:35 |
| Windwhisper = ik ook want vrijwel alles wat ik schrijf is bio :) | |
| Windwhisper: | Maandag, december 17, 2007 00:33 |
| Prachtig...ik zie jullie staan handen inelkaar gevouwen Lieve groet Cobie slaap lekker |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Rudolf | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 17 december 2007 | ||
| Thema's: | ||