De schoot is uitgedroogd
de schoot is uitgedroogd
soms draag ik
leven van handen
die niet geven
waarvan de borsten
zijn verschrompeld en
de schoot is uitgedroogd
nog ongeboren
zijn talenten die blind
zichzelf niet herkennen
waarvan de kern bevroren
is in middelmatigheid
van winters alle dag
maar leven kent geen tijd
jouw handen dragen die gaven
geven ons de eeuwigheid
wil melker
04/01/2008
Reacties op dit gedicht
| Dirk Hermans: | Vrijdag, januari 04, 2008 17:44 |
| waar zit de helderheid en de beel van lichtdruk de doorzichtigheid van de lichaamswarmte doorstraal dat mis ik wat in jou gedicht wel goed verwoord | |
| Quicksilver: | Vrijdag, januari 04, 2008 14:40 |
| Laat jouw bewondering maar lekker bloeien..want je hebt er weer een pracht van een gedicht uit tevoor schijn getovert.. liefs van mij Dicky |
|
| hiljaa: | Vrijdag, januari 04, 2008 11:16 |
| ik draag dit gedicht mee in m''n hart knufkusliefs--hiljaa-- |
|
| sunset: | Vrijdag, januari 04, 2008 11:08 |
| ''k Lees het als een prachtig geloofsgedicht wil (al zul jij het waarschijnlijk anders bedoelen). Warme vriendschappelijke groeten en nog een hele fijne dag, sunset (Ingo) |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 04 januari 2008 | ||
| Thema's: | ||