Verdrongen, Vergeten
het kind in mij huilt
achter stalen tralies
het kind in mij huilt
in zijn eeuwige gevangenis
zijn tralen vallen tragisch
elke druppel vult een zee
zijn tralen vallen tragisch
tot hij verdrinkt in verdriet
de lach is met hem vergaan
het masker wordt nu bezongen
het kind is langzaam verdrongen
ik leid nu een volwassen bestaan
achter stalen tralies
het kind in mij huilt
in zijn eeuwige gevangenis
zijn tralen vallen tragisch
elke druppel vult een zee
zijn tralen vallen tragisch
tot hij verdrinkt in verdriet
de lach is met hem vergaan
het masker wordt nu bezongen
het kind is langzaam verdrongen
ik leid nu een volwassen bestaan
Reacties op dit gedicht
| The Stranger: | Donderdag, januari 10, 2008 19:01 |
| het hoort zo... als een kind dat een woord niet uitspreken kan... | |
| lexx: | Donderdag, januari 10, 2008 18:55 |
| da''s wel zeer pathetisch :) tralen? ik ken ze niet. |
|
| Nummer 127: | Donderdag, januari 10, 2008 18:54 |
| jammer dat we niet voortdurend jong kunnen zijn maar een leeftijd kiezen om te sterven schenkt meer bevrediging dan de meeste mensen beseffen Nummer 127 |
|
Over dit gedicht
| Auteur: The Stranger | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 10 januari 2008 | ||
| Thema's: | ||