meer en meer
in jouw armen vergeet ik het troostloze van dagen
werp kussen over wat was
trek op deinende kamelenruggen
door geurende woestenij
uit dromen bouw ik een oase
woestijnwind suist woorden
waaruit verhalen ontstaan
van vliegende vissen, dansende geesten
als warm zand strelen jouw vingers
een ademloze etude die lippen achterna rent
balancerend op een trapeze van liefdesgrepen
diep onder ons het gisteren
lange uren luisteren wij, de tijd onthoofd
naar het gesluip van wandelduinen
houden ons vaster
dan schorpioenen in zandstormen.
sunset 17-01-2008
Reacties op dit gedicht
| Ria -rimpeling-: | Donderdag, januari 17, 2008 11:56 |
| Prachtig stukje poezie! liefs Ria |
|
| rovago: | Donderdag, januari 17, 2008 11:10 |
| Hoewel het zand, dit zijn echt geen zandkastelen. Groetjes. Roger |
|
| dichterbij: | Donderdag, januari 17, 2008 11:02 |
| mooie poezie lieve groet |
|
| Hilly N: | Donderdag, januari 17, 2008 10:02 |
| Prachtig geschreven. lieve groet, Hilly |
|
| roosjerood: | Donderdag, januari 17, 2008 07:41 |
| heel mooi , prachtig geschreven | |
| Artifex: | Donderdag, januari 17, 2008 07:29 |
| Mooi gedicht, prachtige slotregels. Liefs, Artifex. Ps. Moet dat niet zijn "bouw ik"? |
|
Over dit gedicht
| Auteur: sunset | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 17 januari 2008 | ||
| Thema's: | ||