eenzaam
Begrijp me alsjeblieft
ik zou je zo terug willen
ik kan alleen de pijn niet nog een keer aan
en toch is mijn honger naar jou niet te stillen
ik wil geen vaarwel zeggen
maar je ook niet weer in mijn leven
dus zoek ik een excuus
om ons samen niet op te geven
ik luister hoe je probeert met om te praten
maar woorden zijn alleen maar lucht
mijn mond zit vol met bloed
van proberen niks te zeggen dus ik vlucht
ik verbrand alles achter me
ik vervloek de mensen die dit hebben gedaan
ik zal nooit meer normaal zijn
je bent het reddende schip dat is vergaan
je kan me niet meer redden
niet nadat je mijn hart hebt geschonden
ik ben aan het verdrinken
met mijn handen vastgebonden
ik zou je zo terug willen
ik kan alleen de pijn niet nog een keer aan
en toch is mijn honger naar jou niet te stillen
ik wil geen vaarwel zeggen
maar je ook niet weer in mijn leven
dus zoek ik een excuus
om ons samen niet op te geven
ik luister hoe je probeert met om te praten
maar woorden zijn alleen maar lucht
mijn mond zit vol met bloed
van proberen niks te zeggen dus ik vlucht
ik verbrand alles achter me
ik vervloek de mensen die dit hebben gedaan
ik zal nooit meer normaal zijn
je bent het reddende schip dat is vergaan
je kan me niet meer redden
niet nadat je mijn hart hebt geschonden
ik ben aan het verdrinken
met mijn handen vastgebonden
Reacties op dit gedicht
| sunset: | Donderdag, januari 31, 2008 12:32 |
| Ook in de zwartste nacht schijnt er ergens een lichtje. Zeker weten. Groetjes en mijn omarmende genegenheid, sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: lucky-me | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 31 januari 2008 | ||
| Thema's: | ||