DIE DE DAG OPDRAAGT AAN GODEN
die de dag opdraagt aan goden
ik verras deze dag
ga de uren versieren
koester minuten
heb je lief in seconden
vannacht begon het te dagen
kwamen er vragen
iets riep om licht
bleef aan me knagen
de morgen stond vreemd
in het begin van de dag
een schuchtere klop
of het soms nog niet mag
maar ik bruiste
en met mij de zon
die het licht verhuisde
en in mij zong
het lied van beginnen
de melodie zit binnen
in oorsprong een ode
die de dag opdraagt aan goden
wil melker
09/03/2002
Reacties op dit gedicht
| sundance: | Donderdag, april 04, 2002 12:49 |
| erg mooi wil, hopelijk ben je nog steeds aan het genieten van die mooie dag groetjes, -sun- |
|
| Steven Vermeulen: | Zondag, maart 10, 2002 16:23 |
| laat die seconden uren duren. | |
| catharina: | Zaterdag, maart 09, 2002 18:20 |
| heerlijk wat zonlicht teweegbrengt bij je...ik herken het zo...alles komt tot leven...zaaaaalig gewoon!!! liefs cathje |
|
| Balthasar: | Zaterdag, maart 09, 2002 12:17 |
| And what a day it is! De zon! De zon! De dag was nog niet begonnen, of er was een hemeltergend mooi gedicht verzonnen! | |
| waterval: | Zaterdag, maart 09, 2002 11:09 |
| een prettige dag gewenst.... mooi gedicht...bruisend... |
|
| Driegeetjes: | Zaterdag, maart 09, 2002 10:14 |
| Diepe zucht... Laat de Goden in mij ontwaken... Diepe zucht... :-) DrieGeetjes |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 09 maart 2002 | ||
| Thema's: | ||