19-10-94

Die ene dag is het gebeurt
Zo’n herinnering die aan je geweten zeurt
Mijn moeder wilde je niet.
Je moest weg ,het bracht mij veel verdriet.
Ze zei denk na, je moet verstandig zijn,
Maar hoe moest ik dat nou weten,je was nog zo klein
De dagen er na,Ik voelde me leeg en raar,
En ik zag mezelf als een moordenaar.

Hoe kon dit gebeuren.
Dat zal ik mijn hele leven moeten betreuren.
Sinds die dag zie of hoor ik je overal,
Maar ik weet dat ik je nooit vergeten zal.
Voor mij ben je nooit weg geweest,
In de nacht mis ik je nog het meest.
Dan kan ik alleen van je dromen,
Over wat je nu zou doen en waar je zou wonen.
Of je lief bent en hoe je er uit zou zien,
En of ik met je op kan schieten bovendien.

Die ene dag zal ik nooit vergeten
Hoe alles zou zijn zal ik nooit weten
Maar ik had je altijd bemind
Mijn lieve ongeboren kind.
In het echte leven ben je er niet meer.
maar in mijn hart des te meer