Een wit hart
Het vriest zo
dat het bloed kraakt
uit de witte aders
in de rode sneeuw valt
Hard als bordkarton
dat het porceleinen hart
in stukken scheurt
Hard als de nacht
zacht als de stem van de overmacht
Geen witte sneeuwvlok
die voor mij omhoogdwarrelt
tegen de aders in
de weg van bloed doorstroomt
En jij, die zo zacht spreekt
en denkt
en niet weet
Een wit hart
op een donkere, dode planeet
die smacht,
en laakt de naakte maan
en haar zwarte hart dat preekt
En niet meer
van passie spreekt.
*
Reacties op dit gedicht
| johandedichter: | Dinsdag, maart 18, 2008 20:09 |
| justme, jij hebt een passie voor liefde want dat spreekt het hele gedicht van begin tot eind wel uit Gr Johan |
|
| less - no more: | Dinsdag, maart 18, 2008 02:04 |
| een mierentietentrekkend geheel, zeker het slot. liefs Jan |
|
| Windwhisper: | Dinsdag, maart 18, 2008 01:04 |
| Mooi .......wel geeft het kippenvel lieve groet Cobie slaap lekker |
|
Over dit gedicht
| Auteur: justme | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 18 maart 2008 | ||
| Thema's: | ||