Jankend naar de maan
~*~
Daar stond hij eenzaam
geen mens in zijn bestaan
Huilend als een wolf
jankend naar de maan
Haar liefde was als z~(O)~nlicht
of als golven
uitgewist door de zee
Zij vertrok...geruisloos
Ze zweefde uit zijn leven
keek niet meer om
Nam al het z~(O)~nlicht mee
~*~
Reacties op dit gedicht
| sleepless: | Vrijdag, maart 15, 2002 20:14 |
| Ai, ik vind zonsondergang op een warme zomeravond vanop het strand bekeken, net zo romantisch... Mooi geschreven hoor. Groetjes. |
|
| michris: | Donderdag, maart 14, 2002 09:14 |
| ..zonder licht is ieder alleen is alles donker.. Licht is een wonder! liefs, michris |
|
| jan: | Woensdag, maart 13, 2002 22:04 |
| mooi... xxx liefs jan xxx |
|
| Nimf: | Woensdag, maart 13, 2002 12:52 |
| mooi mooi mooi jankend naar de maan vind ik precies de juiste titel voor dit gedicht. hij maakte me heel nieuwschierig en ziedaar, een super gedicht! liefs Nimfje |
|
| lejaeghere rudi: | Woensdag, maart 13, 2002 12:42 |
| Ja, want zij was zelf de zon. Graag gelezen, Free. Groetjes. Rudi |
|
Over dit gedicht
| Auteur: free | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 13 maart 2002 | ||
| Thema's: | ||