Een duwtje in de rug
En daar stond ze dan, op de rand van het balkon
"Ik doe het, ik doe het hoor!"
Nee, nee, riepen de mensen beneden in koor
ik keek haar aan en zei dat ze het niet kon
Ze maakte aanstalten te gaan springen
kon alsnog haar balans toch bedwingen
keek me nog eens smekend aan
en zei: "nu moet ik gaan"
daar hoorden zij engeltjes zingen!
ze bewoog niet en ik vroeg: "wat let je?"
want: nee hoor, ondanks al haar verdriet
durfde ze toch weer niet
dus gaf ik haar een zetje
Reacties op dit gedicht
| Quando: | Vrijdag, april 25, 2008 12:50 |
Grin. |
|
| fortuna: | Woensdag, april 23, 2008 22:16 |
| ze had warempel nog geen uitleg gegeven! Jij ongeduldige Amon! ;) Liefs |
|
| Gabriella: | Woensdag, april 23, 2008 19:23 |
| een typisch geval, de twijfel is de drang om toch nog te blijven leven ondanks verdriet, leven is toch nog de mens zn eerste behoefte. Groetjes Gabriella |
|
| vat: | Woensdag, april 23, 2008 16:13 |
| hoe vriendelijk | |
| honingbijtje: | Woensdag, april 23, 2008 15:48 |
| :D je bent te goed voor deze wereld, zal ik jou een zetje geven dan:) liefs honingbijtje |
|
| ninodepino: | Woensdag, april 23, 2008 14:44 |
| shit... weer niet hoog genoeg:( |
|
| lexx: | Woensdag, april 23, 2008 14:39 |
| ja :) de filantroop. waren maar méér mensen zo edelmoedig .. | |
| Ludy: | Woensdag, april 23, 2008 14:37 |
| ... en ging zij de gemakkelijkste weg. ;) Liefs, Ludy |
|
| red one: | Woensdag, april 23, 2008 13:35 |
| ik kan hier geen zinnig woord op bedenken. Liefs |
|
| Quadesh: | Woensdag, april 23, 2008 12:57 |
| gut wat lief van je... liefs | |
| Windwhisper: | Woensdag, april 23, 2008 12:44 |
| ins blaue hinein gesprongen , tja op de valreep Lieve groet Cobie |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Amon | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 23 april 2008 | ||
| Thema's: | ||