zuiden

vliegen als een vogeltje hoog boven de wolken
glijdend naar het vroegste nest of wat daarvan rest
spreid ik mijn vleugels op de vlucht en zie
onder en voor mij alleen maar oranje licht bij
zonovergoten land tussen bergen en meren
het brandt door teveel liefde op groene stroom
leven op aarde zonder grond zonder voeten
de zon stond dichterbij dan ooit voorheen
zou de verloren ziel in mij zich ook
als fladderend roodborstje herkennen

Geschreven door

spring-in-het-veld

Reacties op dit gedicht

spring-in-het-veld vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

sunset:	Zondag, april 27, 2008 20:31
Gewoon een mooi warm gedicht dat ik graag las op deze lente-avond. Liefs, sunset

prikkebeentjeu:	Zondag, april 27, 2008 17:56
Een prachtig schrijven. Onderschat een roodborstje niet :d Liefs. Nog een fijne zondag!

kerima ellouise:	Zondag, april 27, 2008 17:51
kun je ooit teveel liefde krijgen... Mooi geschreven met rakende prachtige afsluitzinnen! liefs kerima ellouise

Over dit gedicht

Auteur: spring-in-het-veld
Gecontroleerd door: christina
Gepubliceerd op: 27 april 2008
Thema's: [Delen] [Filosofie]