Oorlog
Jij bent bang,
bang voor het leven,
bang voor de dood.
Je komt bij me zitten,
je armen om me heen geslagen
en je huilt.
Jou ouders,
omgekomen door die bom,
die bom die landen op jou huisje.
Jij bent bang,
bang dat het jou ook overkomt,
de tranen rollen over je gezicht.
Na de oorlog
blijf je bang.
De tranen zijn gestopt
maar van binnen ben je kapot...
bang voor het leven,
bang voor de dood.
Je komt bij me zitten,
je armen om me heen geslagen
en je huilt.
Jou ouders,
omgekomen door die bom,
die bom die landen op jou huisje.
Jij bent bang,
bang dat het jou ook overkomt,
de tranen rollen over je gezicht.
Na de oorlog
blijf je bang.
De tranen zijn gestopt
maar van binnen ben je kapot...
Reacties op dit gedicht
| kerima ellouise: | Maandag, mei 05, 2008 12:47 |
| na de oorlog...is er ooit een ''na de oorlog''...triest rakend geschreven liefs kerima ellouise |
|
| lommert: | Maandag, mei 05, 2008 10:17 |
| triest dit te lezen..en soms zou je er moedeloos van worden...van mij liefs..jawel willem |
|
| Windwhisper: | Maandag, mei 05, 2008 10:15 |
| oorlogskind, wat droef, begrijpelijke smart, die nooit overgaat, te veel verloren, te groot de angst het onrecht aangedaan Lieve groet Cobie Kuzzz |
|
| sunset: | Maandag, mei 05, 2008 09:58 |
| Het zijn altijd onschuldigen die het treffen; de oorlog is het meest wrede monster dat wij ooit geschapen hebben. En wij moeten het, met alles wat in ons is, blijven proberen het totaal uit te roeien. Treffend tonend delend overgebracht. Liefs, sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: ©Veer | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 05 mei 2008 | ||
| Thema's: | ||