Het stille verdriet
Met geen pen te beschrijven
en geen woorden te zeggen
huil ik mijn stille verdriet
geruisloos waar niemand het ziet
Mijn hart verscheurd in ontelbare stukken
niets kon ons uit elkaar rukken
we hielden van elkaar en waren één
door achterdocht en jaloezie werd je heel gemeen
Een tranenzee overspoelt mijn ogen
kleuren verbleken van de regenbogen
het geluid verstomt, zelf geen vogellied
ik huil om jou, maar dat ziet jij niet
en geen woorden te zeggen
huil ik mijn stille verdriet
geruisloos waar niemand het ziet
Mijn hart verscheurd in ontelbare stukken
niets kon ons uit elkaar rukken
we hielden van elkaar en waren één
door achterdocht en jaloezie werd je heel gemeen
Een tranenzee overspoelt mijn ogen
kleuren verbleken van de regenbogen
het geluid verstomt, zelf geen vogellied
ik huil om jou, maar dat ziet jij niet
Reacties op dit gedicht
| Ghoti: | Donderdag, juli 10, 2008 23:58 |
| Een mooie verwoording van ook (helaas) mijn huidige situatie. Hug! |
|
| heatherette: | Donderdag, juli 10, 2008 22:36 |
| Alle wonden helen.grtjs Heatherette | |
Over dit gedicht
| Auteur: Schaduw | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 09 juli 2008 | ||
| Thema's: | ||